Godziny przyjęć: Wtorek, Czwartek: 16-20 Sobota 9-14

Chorobyoczu

  • Zaćma inaczej określana kataraktą, jest chorobą oczu prowadzącą do częściowego lub całkowitego zmętnienia soczewki.  Występuje głównie u osób starszych, po 60 roku życia, prowadząc do stopniowego pogorszenia widzenia. Zaćma może być również  skutkiem terapii sterydami, cukrzycy oraz urazów oczu. Do najczęstszych objawów zaćmy należą:

    -przymglone, niewyraźne widzenie,

    -podwójne kontury obrazu ( jednooczne podwójne widzenie)

    -światłowstręt

    Leczenie jest wyłącznie chirurgiczne- polega na usunięciu zmętniałej soczewki w znieczuleniu miejscowym i uzupełnieniu mocy refrakcyjnej oka soczewką sztuczną wszczepioną w miejsce usuniętej.

    Potwierdzenie zaćmy wymaga badania okulistycznego w lampie szczelinowej z badaniem dna oczu po mydriazie celem wykluczenia innych schorzeń okulistycznych mogących prowadzić do pogorszenie widzenia.

  • Jaskra to postępujące schorzenie oczu, które może doprowadzić do trwałego, nieodwracalnego uszkodzenia nerwu wzrokowego (neuropatii nerwu wzrokowego). Jest ono związane z ubytkami pola widzenia, odpowiadającymi progresji choroby. Neuropatia jaskrowa może być spowodowana podwyższonym ciśnieniem w gałce ocznej  lub zaburzeniami ukrwienia nerwu wzrokowego. Oba mechanizmy mogą powodować różnego stopnia uszkodzenie nerwu wzrokowego.

    Czynniki ryzyka wystąpienia jaskry:

    • występowanie jaskry w rodzinie
    • wiek (ilość chorych wzrasta wraz z wiekiem)
    • niskie wartości ciśnienia tętniczego krwi
    • migreny
    • objawy naczynioskurczowe (stale zimne stopy i dłonie)
    • zespół bezdechu nocnego
    • podwyższone ciśnienie wewnątrzgałkowe
    • krótkowzroczność (jaskra pierwotna otwartego kąta)
    • nadwzroczność (jaskra pierwotna zamkniętego kąta)
    • choroby tarczycy
    • cukrzyca

    Osoby mające od 1 do 3 ww. czynników ryzyka, powinny badać oczy 2 razy w roku. Osoby o większej licznie czynników – powinny bezzwłocznie skontaktować się z lekarzem. Choroba przebiega zazwyczaj podstępnie, ponieważ u przeważającej części pacjentów ciśnienie wewnątrzgałkowe  albo jest nieznacznie podwyższone ( czego pacjent nie odczuwa), albo mieści się w statystycznej normie. We wczesnych stadiach jaskry u większości pacjentów nie występują żadne objawy. Oczy nie bolą, a zmiany w polu widzenia i pogorszenie widzenia następuje powoli, niezauważalnie dla pacjenta. Należy pamiętać, że zmian jaskrowych nie można wyleczyć (nie można “naprawić” uszkodzonego nerwu wzrokowego) – leczenie ma na celu stabilizację zmian lub spowolnienie progresji schorzenia.

     Wczesne rozpoznane jest bardzo ważne, pozwala uniknąć całkowitej utraty widzenia jeżeli leczenie jest odpowiednie i podjęte w odpowiednim czasie.

    Diagnoza i monitorowanie jaskry wymaga wykonania szeregu specjalistycznych badań:

    • tonometria
    • pachymetria
    • gonioskopia
    • perymetria
    • Badanie OCT t.n.II
    • Badanie komórek zwojowych GCC
  • Zwyrodnienie plamki związane z wiekiem (AMD – Age-related Macular Degeneration) zwane potocznie zwyrodnieniem plamki żółtej,  jest chorobą oczu, która doprowadza do częściowej lub całkowitej nieodwracalnej utraty widzenia centralnego. Przyczyną jest uszkodzenie plamki żółtej, części siatkówki odpowiedzialnej za najdokładniejsze widzenie . AMD jest jedną z głównych przyczyn nieodwracalnego obniżenia ostrości wzroku u osób powyżej 50 roku życia.

    Czynniki ryzyka wystąpienia AMD dzieli się na niemodyfikowalne (niezależne od nas) oraz modyfikowalne (te, na które mamy wpływ).

    Do czynników niemodyfikowalnych należą:

    • czynniki genetyczne (występowanie choroby w rodzinie)
    • zaawansowany wiek
    • płeć – AMD występuje częściej u kobiet
    • rasa – najczęściej chorują osoby o białym kolorze skóry, najrzadziej o czarnym kolorze skóry
    • kolor tęczówki – osoby z niebieskimi tęczówkami częściej zapadają na AMD.

    Modyfikowalne czynniki ryzyka to:

    • nadciśnienie tętnicze
    • cukrzyca
    • otyłość
    • palenie tytoniu

    Zwyrodnienie plamki żółtej może postępować powoli i początkowo bezobjawowo. Częstymi objawami zglaszanymi przez pacjentów są trudności w czytaniu- falowanie linii oraz plama- mroczek w centralnym polu widzenia. Wyróżniamy dwie postacie AMD – suchą i wysiękową. Postać sucha charakteryzuje się występowaniem druzów, czyli złogów odkładających się w okolicy dołka środkowego. W postaci wysiękowej tworzą się nowe patologiczne naczynia krwionośne, które są kruche i często dochodzi do ich uszkodzenia. Konsekwencją tego są wylewy krwi doprowadzające do zaburzeń widzenia. Leczenie postaci suchej polega na stosowaniu preparatów wielowitaminowych z Luteiną. W formie mokrej stosuje się iniekcje do wnętrza gałki ocznej (doszklistkowe) preparatów anty-VEGF. Ważna jest samokontrola testem Amslera

    Badaniami koniecznymi do potwierdzenia rozpoznania jest badanie dna oczu oraz OCT i Angio-OCT.

  • Zespół ten polega na niedostatecznym wydzielaniu łez lub na nieprawidłowym ich składzie. W konsekwencji, zarówno rogówka, jak i spojówki nie są dostatecznie nawilżone, przez co stają się podatne na zakażenia drobnoustrojami oraz wpływ czynników drażniących. Przyczynami niedoboru łez mogą być: suche powietrze (np. z powodu ogrzewania czy klimatyzacji) oraz długie wpatrywanie się w monitor komputera. Wszystko to powoduje, że zbyt rzadko mrugamy i łzy nie są rozprowadzane po powierzchni gałki ocznej. Często stwierdza się zespół suchego spowodowany zaburzeniem funkcji gruczołów Meiboma (powiekowych), co powoduje nadmierne parowanie łez. Najczęściej w przebiegu zespołu suchego oka występują:

    • uczucie „piasku pod powiekami”, uczucie ciała obcego
    • pieczenie
    • łzawienie – tzw. „płaczące suche oko”
    • światłowstręt
    • zaczerwienienia oczu
    • zamglone widzenie.

    Objawy nasilają się pod koniec dnia lub po natężonej pracy wzrokowej. Podstawą leczenia zespołu suchego oka jest dostarczanie oczom brakujących łez, czyli stosowanie preparatów sztucznych łez dobranych indywidualnie dla każdego pacjenta.  Dużą rolę w leczeniu suchych oczu odgrywa odgrywa również prawidłowa dieta oraz leczenie chorób będących przyczyną zespołu suchego oka.

  • Nużeniec – mały roztoczak występuje powszechnie w środowisku. Do zarażenia się nużeńcem zazwyczaj dochodzi poprzez wspólne używanie odzieży, pościeli i kosmetyków (np. pudrów, kremów, tuszy, testerów). Stan chorobowy spowodowany obecnością nużeńca to nużyca czyli demodekoza. U człowieka bytuje w gruczołach Meiboma, torebkach włosowych oraz w gruczołach łojowych. Nużeniec, Demodex ma długość 0,3-0,4 mm i  jest niewidoczny gołym okiem. Można go zobaczyć dopiero w powiększeniu mikroskopowym. Demodex, bytujący w mieszkach włosowych rzęs, jest przyczyną uporczywego, swędzącego jednostronnego, przewlekłego zapalenie brzegów powiek (blepharitis), a czasem także spojówek (blepharoconjunctivitis). Chorzy z zapaleniem powiek skarżą się na pieczenie, łzawienie, uczucie łaskotania i suchości oka. Brzegi powiek są opuchnięte, zaczerwienione. Rzęsy zaś są odbarwione, łamliwe i bardzo łatwo wypadają.

    Nużeńce diagnozuje się poprzez pobranie kilku rzęs i zbadanie ich pod mikroskopem. Pacjent w dniu badania nie powinien nakładać żadnych kosmetyków na powieki i rzęsy.